Πως έγινε πρωτεύουσα της Βοιωτίας η Λιβαδειά

| 24 Νοεμβρίου 2014 | 0 Comments

 vouli 1900

Ξεκινάμε το ταξίδι στο χρόνο με ένα δημοσίευμα για τη Λιβαδειά, που δίνει όμως ορισμένα στοιχεία  και για τη Θήβα, τα οποία θα αναλύσουμε σε επόμενα άρθρα μας.

Το πως έγινε η Λιβαδειά πρωτεύουσα της Βοιωτίας το 1899, μας παρουσιάζεται  στο ενδιαφέρον κείμενο που ακολουθεί, ανώνυμο μεν αλλά δημοσιευμένο στην επίσημη σελίδα του Δήμου Λιβαδειάς.  Θα μπορούσε να πει κανείς πως είναι μια προσεκτική ματιά στα γεγονότα που δημιούργησαν την περίφημη κόντρα Θήβας-Λιβαδειάς, αλλά γέρνει…  ξεκάθαρα από την πλευρά της Λιβαδειάς. Γι αυτό έχει ενδιαφέρον να δούμε  σε επόμενο άρθρο, τα ίδια γεγονότα,  αλλά από την πλευρά της Θήβας αυτή τη φορά.

 Σε γενικές γραμμές γνωρίζουμε ότι ο βουλευτής Λιβαδειάς Νίκος Μπουφίδης, στενός συνεργάτης του Θεοτόκη  και τον επόμενο χρόνο πρόεδρος της Βουλής (από το 1900 ως το 1907) έχει εισηγηθεί  στην επιτροπή για τη νέα διοικητική διαίρεση του κράτους, τη δημιουργία του Νομού Βοιωτίας με πρωτεύουσα τη Λιβαδειά, οι Θηβαίοι αντιδρούν δυναμικά, το θέμα παίρνει διαστάσεις στον Αθηναϊκό Τύπο,  αλλά είναι μάταιος κόπος.  Καταγγέλουν συναλλαγή, αλλάζουν στρατηγική ζητώντας να παραμείνει η Θήβα στην Αττική και ξεκινούν κινητοποιήσεις που χαρακτηρίζονται στάση κατά του Κράτους με αποτέλεσμα να αποσταλεί στρατός στη Θήβα, να αποκλειστεί η  πόλη, να συλληφθούν και να οδηγηθούν σε δίκη αρκετοί επώνυμοι Θηβαίοι…

ΔΠ

 

Αναφέρει λοιπόν η ιστοσελίδα της Λιβαδειάς:

Η Κυβέρνηση Γεωργίου Θεοτόκη που κέρδισε τις εκλογές το Φεβρουάριο του 1899, αποφάσισε τη Νέα Διοικητική Διαίρεση του Κράτους.
Η Επιτροπή που συγκροτήθηκε, εισηγήθηκε τη Διαίρεση του Νομού Αττικοβοιωτίας σε δύο Νομούς , πρότεινε δε να ορισθεί η Λεβάδεια Πρωτεύουσα του Νομού Βοιωτίας. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να ξεσηκωθεί ο λαός της Θήβας, που ζητούσε να ορισθεί πρωτεύουσα η Θήβα.

Απόρροια αυτού του ξεσηκωμού των τοπικών παραγόντων και του λαού της Θήβας ήταν να υπάρξουν αντίστοιχες αντιδράσεις και στη Λεβάδεια , οι προύχοντες και ο λαός της οποίας φοβούμενοι ανατροπή αυτής της Κυβερνητικής αποφάσεως , κινητοποιήθηκαν προκειμένου να επικρατήσει η Κυβερνητική άποψη.

– Οι τοπικές Εφημερίδες καθώς και οι Αθηναϊκές, δημοσίευσαν πύρινα άρθρα εκπροσώπων των δύο πόλεων με αποτέλεσμα να απασχολείται επί 3/μηνο το Πανελλήνιο(Απρίλιος- Μάιος-Ιούνιος 1899).

-Τις απόψεις της Θήβας υπερασπίζοντο με μαχητικότητα οι Βουλευτές Νικ. Δαούτης, Παν. Παπαχατζής και Σπυρ. Σπυρομήλιος, καθώς και τοπικοί παράγοντες, σύλλογοι, τύπος κλπ.
Την 4η Μαΐου 1899 έγινε πάνδημο και επιβλητικό συλλαλητήριο στη Θήβα όπου μπροστά στο καφενείο ΚΑΛΑΜΠΑΚΑ μίλησε ο νεαρός Δικηγόρος των Θηβών Δημήτριος Λ. Κατσίνας, γόνος αρχοντικής Θηβαϊκής οικογενείας, η ομιλία του οποίου ξεσήκωσε τους Θηβαίους.
Ο Κατσίνας επισήμανε μεταξύ άλλων ότι η πόλη που θα ορισθεί ως Πρωτεύουσα θα τύχει όλων των μεγάλων προνομίων, αφού θα συγκεντρωθεί κάθε Οικονομική –Διοικητική –Στρατιωτική και Δικαστική Υπηρεσία.
Τόνισε ότι η σύσταση Πρωτοδικείου – Πλημμελειοδικείου – Κακουργιοδικείου, καθώς και φυλακών όπως και η δημιουργία Γυμνασίων, Ταμείων, Εφορείας και Υπηρεσιών, θα είναι ευεργετικές για την πόλη. Υποστήριξε πως η πόλη αυτή θα πρέπει να έχει πολλά φυσικά και άλλα πλεονεκτήματα από άποψη τοποθεσίας, πληθυσμού, εδάφους και κυρίως ιστορίας.
Μίλησε για την ένδοξη ιστορία της Θήβας, που διεκδίκησε στο παρελθόν την πρωτοκαθεδρία στην Ελλάδα από την Αθήνα και τη Σπάρτη.
Ανέφερε τους μεγάλους αγώνες των Θεσπιών και των Πλαταιών καθώς και τη θυσία των Θηβαίων στη Χαιρώνεια.
Εξέφρασε την άποψη ότι η Θήβα έχει περισσότερο πληθυσμό από την Λεβάδεια της οποίας το κλίμα είναι νοσηρότατο και η πόλη πανάσχημη, όπως επίσης ότι τα πρώτα χρόνια συνεστήθει Πρωτοδικείο στη Θήβα, υπήρξε δε παλιά πρωτεύουσα και έδρα της Επισκοπής.
Ισχυρίσθηκε ακόμη ότι ο Θηβαϊκός είναι πλέον φορολογούμενος στην Ελλάδα και κατήγγειλε τον Λειβαδίτη Βουλευτή Νικ. Μπουφίδη ως υπαίτιο αυτού του πραξικοπήματος ,όπως το χαρακτήρισε, αφού σε κανένα σημείο δεν υπερτερεί η Λεβάδεια των Θηβών.
Ζήτησε δε από το συγκεντρωμένο πλήθος να παρευρεθεί κατά την επίσκεψη του Βασιλέως στη Θήβα την ημέρα που θα εγένοντο στρατιωτικές ασκήσεις, προκειμένου με σεβασμό να διαμαρτυρηθούν ενώπιόν του.
Τελείωσε τον λόγο του διαβάζοντας ψήφισμα προς τον Βασιλέα, την Κυβέρνηση και τον Πρόεδρο της Βουλής, το οποίο αφού υπογράφτηκε από όλους τους συγκεντρωμένους, στάλθηκε τηλεγραφικά στην Αθήνα.
Στον Θηβαϊκό Λαό μίλησε και ο πρώην Συμβολαιογράφος Αντώνιος Θωμαϊδης με ανάλογη πειστικότητα και επιχειρηματολογία.

 

-Στη Λεβάδεια τις ίδιες υπήρξαν ανάλογες κινητοποιήσεις.
Σε μεγάλη λαϊκή συγκέντρωση συγκροτήθηκε Επιτροπή, αποτελούμενη από τους Σ. Φόρτη, Β. Μέγα, Γ. Καρόζο, Ι. Κουτσοπέταλο και Αντ. Κυριαζή, η οποία καθόρισε τον τρόπο αντιδράσεως στις διαμαρτυρίες των Θηβαίων και ζήτησε από την Κυβέρνηση να εμμείνει στην ψήφιση του Νομοσχεδίου, σύμφωνα με το οποίο η Λεβάδεια ορίζετο Πρωτεύουσα, αφού κατ’ αυτούς η Λεβάδεια και πολυπληθεστέρα και κεντρικωτέρα και Πρωτεύουσα της Βοιωτίας υπήρξε στο παρελθόν.
Συνετάγει ανάλογο ψήφισμα, το οποίο επέδωσε στον Πρωθυπουργό τον οποίο και ευχαρίστησε η Επιτροπή με επίσκεψή της στην Αθήνα.
Ταυτόχρονα ανάλογη κινητοποίηση υπήρξε και εκ μέρους των Λεβαδέων που κατοικούσαν στην Αθήνα.
Οι Θηβαίοι όμως δεν έμεναν αδρανείς και μεθόδευσαν δημοσίευση άρθρων που κατά την άποψή τους θεμελίωναν τον ισχυρισμό τους, ότι θα πρέπει να προτιμηθεί ως Πρωτεύουσα η Θήβα.
Έτσι ο ανταποκριτής της ΑΚΡΟΠΟΛΗΣ κ. Μπενάκης επισκέφθηκε την 12-5-1899 την Θήβα και έστειλε ανταπόκριση στην εφημερίδα του που μεταξύ άλλων έγραφε ότι : Στην οδό Πινδάρου υπάρχει δενδροστοιχία και πεζοδρόμια αντίστοιχα των Αθηνών, στην οδό Επαμεινώνδα υπάρχει αγορά καλυτέρα των Αθηνών. Ανέφερε ότι οι κάτοικοι με τους οποίους συνδιαλέγεται απορούν για τη θέση της Κυβερνήσεως που λησμονεί την ιστορία των Θηβών.
Υπενθύμιζε ότι η Θήβα υπήρξε έδρα Επισκοπής και Πρωτοδικείου στο οποίο προήδρευσε ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Γ. Ράλλης.
Ισχυρίζετο ότι το αθάνατο ιερό των Θηβών δεν συγκρίνεται με αυτό της Λεβαδείας, ότι ο πληθυσμός των Θηβών είναι 6.890 και της Λεβαδείας 6.000. Όπως επίσης ότι στη Λεβάδεια είναι στενοί οι δρόμοι, υπάρχουν ατραποί και ότι είναι πόλη ανθυγιεινή.
Τόνιζε στο άρθρο ότι οι Θηβαίοι πληρώνουν περισσότερους φόρους και ότι είναι τόπος παραγωγικότατος, εξάγουν προϊόντα και ότι διατρέφουν και αυτή τη Λεβάδεια.
Κατέληγε δε ότι η απόφαση είναι απόρροια πολιτικής συναλλαγής.

 

– Οι Λεβαδείς απαντούν συνεχώς δια του τύπου σε όλα αυτά με στοιχεία που ανατρέπουν τους ισχυρισμούς των Θηβαίων. Έχουν δε ως συμπαραστάτες τους Δήμους της Επαρχίας Λεβαδείας, οι οποίοι ζητούν από την Κυβέρνηση να εμμείνει στην απόφασή της.
Είναι χαρακτηριστικό το ψήφισμα των Δήμων Διστόμου και Λάρυμνας, οι οποίοι κυρίως επικαλούνται λόγους συγκοινωνίας και οικονομικών – εμπορικών συναλλαγών, για την ορθότητα της απόφασης.
Μέσα σ’ αυτή τη φορτισμένη ατμόσφαιρα το θέμα έρχεται προς ψήφιση στη Βουλή τον Ιούνιο του 1899.
Οι απόψεις των Θηβαίων που ανέπτυξε ο Δαούτης, ήταν αυτές που εξέθεσα περιγράφοντας το λόγο του Δικηγόρου Δ. Κατσίνα και την ανταπόκριση Μπενάκη.

-Η αγόρευση στην Βουλή του Βουλευτή της Λεβαδείας Νικ. Μπουφίδη για το θέμα αυτό που είχε πάρει δραματικές διαστάσεις ήταν ομολογουμένως συγκλονιστική, αφού μετά το πέρας της, σύσσωμη η Βουλή χειροκρότησε τον Νικόλαο Μπουφίδη.

mpoufidis

Σταχυολογώ τα κυριότερα σημεία της που έκριναν και την τελική έκβαση αυτής της διαμάχης που είχε σαν αποτέλεσμα τον ορισμό ως Πρωτεύουσας του Νομού Βοιωτίας τη Λεβάδεια.
Ο Μπουφίδης αρχικά ανέφερε ότι με το διάταγμα της 20 Ιουνίου 1836 η Βοιωτία αποτελούσε μία Επαρχία με Πρωτεύουσα τη Λεβάδεια.
Η Θήβα αποτελούσε ιδίαν Επαρχία, δεν έφερε το όνομα της Βοιωτίας, αλλά επωνομάσθη Επαρχία Θηβαϊδος.
Όταν το 1838 η Επαρχία Βοιωτίας ενώθηκε μετά της Επαρχίας Θηβαϊδος, ως Πρωτεύουσα της Διοικήσεως ορίσθηκε η Λεβάδεια (αριθμ. 19/Β.Δ.1838).
Το καθεστώς αυτό διατηρήθηκε μέχρι το 1845, οπότε δημιουργήθηκε ο Νομός Αττικοβοιωτίας.
Κατηγόρησε τον Ν.Δαούτη ότι δεν λέει την αλήθεια όταν ισχυρίζεται ότι «ουδέποτε η Λεβάδεια υπήρξε πρωτεύουσα της Βοιωτίας, αλλά πάντοτε υπήρξε η Θήβα.
Υπενθύμισε ότι όταν επί Πρωθυπουργίας Κουμουνδούρου το 1865 έγινε απόπειρα μεταρρύθμισης του καθεστώτος, πάλι το προβλεπόμενο Νομοσχέδιο ανέφερε τη Βοιωτία ως μία Διοίκηση και πρωτεύουσά της την Λεβάδεια.
Όπως επίσης στο ίδιο Νομοσχέδιο στο άρθρο 15 επροβλέπετο Πρωτοδικείο Βοιωτίας περιλαμβάνον τις Επαρχίες Θηβών και Λεβαδείας με έδρα τη Λεβάδεια.
Ισχυρίσθηκε δε ο Νικ. Μπουφίδης ότι όταν συζητήθηκε αυτό το Νομοσχέδιο στη Βουλή και αντιδρούσε ο Δεληγιώργης, ο Υπουργός Δικαιοσύνης Λ.Κρεστενίτης ανέφερε ως παράδειγμα την Λεβάδειαν. Αφού χαρακτηριστικά είχε πει τα εξής: «από την Λεβάδεια έρχεται ένας μάρτυς, εγώ διατάσσω και του δίνουν 13 δραχμές, αυτός θα πάρει 1 ζώο με 30 δραχμές, θα φάγει αυτός και το ζώο 20 δραχμές και θα χασομερήσει 10 ημέρες ώστε θα πληρώσει και άλλες 40 δραχμές».
Συνεπώς και το 1865 η τότε Κυβέρνηση ανεγνώριζε ότι έπρεπε να διαιρεθεί το Πρωτοδικείο Αθηνών και να συσταθεί Πρωτοδικείο στη Λεβάδεια.
Ακολούθως ανέφερε ότι με Δ/γμα της 19 Μαρτίου του 1841, η Λεβάδεια είχε ορισθεί έδρα της Μοιραρχίας των Επαρχιών Θηβών και Λεβαδείας.
Στη συνέχεια αφού ανεγνώρισε την προσφοράν των Θηβών, υπενθύμισε ότι για την απελευθέρωση της Ελλάδος από τον Τουρκικό ζυγό ήταν μέγιστη η προσφορά της Επαρχίας Λεβαδείας, λέγοντας χαρακτηριστικά : «Ουδείς αρνείται το μεγαλείο του Επαμεινώνδα και των προγόνων ημών, αλλά την δόξαν της Ελλάδος την συναντώ και αλλαχού. Την βλέπω περιπλανωμένη στον υπερήφανο βράχο των Ψαρρών, εκείθεν την βλέπω φερομένη προς το Σούλι, το Μεσολόγγι, το Βαλτέτσι, την βλέπω σπεύδουσα στο Δίστομο, στην Αράχωβα και επιστρέφουσα στην Ακρόπολη των Αθηνών. Και εκείθεν παρακάμπτουσα την των Θηβών, την βλέπω γονυπετούσαν προ της Πέτρας, ίνα στεφανώση τους πεσόντας ήρωας, εκ του αίματος των οποίων ανεβλάστησε και επαγιώθη η ανεξαρτησία του Ελληνικού Έθνους.
Αυτή είναι η δόξα, ήτις εσημείωσεν επί του περιφανούς διαδήματος της Λεβαδείας τρία περίλαμπρα εμβλήματα, συμβολίζοντα τρείς μυριόνεκρους μάχας, του Διστόμου, της Αράχωβας και της Πέτρας.”
Ανέφερε τα συγκοινωνιακά πλεονεκτήματα της Λεβαδείας σε σχέση με τη Θήβα.
Αφού όπως είπε, οι Δήμοι Τανάγρας και Αυλίδος απέχουν από την Λεβάδειαν 12 ώρες, ενώ η Χαιρώνεια, το Δίστομο και η Αράχωβα απέχουν από 17-13 από τη Θήβα, θέλοντας δε να δείξει ότι γεωγραφικά το Κέντρο είναι η Λεβάδεια, είπε ότι ο πληθυσμός 7.253 των Δήμων της Επαρχίας Θηβών απέχουν 12 ώρες από Λεβάδεια, ενώ πληθυσμός 10.213 Επαρχίας Λεβαδείας, απέχουν πλέον των 14 ωρών από τη Θήβα.
Συνέχισε δε με περιγραφές των ξένων περιηγητών που επισκέφθηκαν την Λεβάδεια, όπως του Πουκεβίλ, ο οποίος έγραψε ότι η Λεβάδεια ήταν πρωτεύουσα της Αρχαίας Βοιωτίας της οποίας η έκταση σχημάτιζε ένα βοιβοδιλίκι. Ότι η Λεβάδεια έδωσε το όνομά της σε όλη τη Βοιωτία προ του 15 αιώνα, απετέλεσε δε βοιβοδιλίκι δια Φιρμανίου του Σουλτάνου Σουλεϊμάν του Περίφημου.
Διατηρούσε δε από τα μέσα του 17 αιώνα πολλούς χριστιανικούς ναούς.
Συνέτριψε το επιχείρημα του Ν. Δαούτη ότι οι Θηβαίοι πληρώνουν περισσότερους φόρους . Αφού με στοιχεία απέδειξε ότι το 1897 η Λεβάδεια πλήρωσε 351.832 δρχ. και η Θήβα 343.405 δρχ. ως φόρους.
Απέδειξε ότι υπερτερεί σε εμπορική κίνηση η Λεβάδεια, αφού κάτι τέτοιο προέκυπτε από την εξειδίκευση των φόρων που ανέλυσε ως εξής:

– Φόρος οικοδομών: Θήβα = 11.167 δρχ.
Λεβάδεια = 16.658 δρχ.

– Φόρος τσιγάρων: Θήβα = 686 δρχ.
Λεβάδεια = 21.791 δρχ.

– Φόρος γραμ/σήμων: Θήβα = 6.146 δρχ.
Λεβάδεια = 9.875 δρχ.

– Ταινίαι : Θήβα = 1.850 δρχ.
Λεβάδεια = 53.293 δρχ.

– Χαρτόσημο: Θήβα = 115.801 δρχ.
Λεβάδεια = 118.217 δρχ.

– Τηλ/κά Τέλη Θήβα = 2.685 δρχ.
Λεβάδεια = 4.053 δρχ.
Για τον πληθυσμό απέδειξε ότι η πόλη των Θηβών είχε 3.469 και με τα προάστια 5.612(Αγ.Θεόδωροι : 1094,Πυρί :1049).
Ενώ η Λεβάδεια χωρίς τα προάστια : 6.271.
Όλος ο Δήμος Θηβών είχε πληθυσμό 6.586, αποτελούμενος από 7 χωριά, ο δε Δήμος Λεβαδείας 8.741.
Απαντώντας δε στους ισχυρισμούς των Θηβαίων για το κλίμα της Λεβαδείας αναφέρθηκε στη θνησιμότητα των δύο πόλεων και απέδειξε ότι κατά μέσο όρο τα έτη 1896, 1897, 1898 η Θήβα είχε θνησιμότητα 32/1000 και η Λεβάδεια 20/1000. Επίσης ότι πανελληνίως αι Καλάμαι κατέχουν την τελευταίαν θέση στον αριθμό θνησιμότητας με προτελευταία την Λεβάδεια και πρώτη στην Ελλάδα τη Θήβα.
Θέλοντας δε να ισχυροποιήσει τις απόψεις του ανέφερε τις εντυπώσεις του Σλήμαν από την επίσκεψή του στις δύο πόλεις, όπου για την Θήβα έγραφε ότι « η νυν επί την Καδμείαν περιοριζομένη πόλις είναι ο ρυπαρώτερος και απεχθέστερος τόπος της Ελλάδος και συμβούλευε τους περιηγητάς ότι είναι προτιμότερο να διανυκτερεύσει στον φαυλότερο αχυρώνα, παρά στο λεγόμενο Ξενοδοχείο των Θηβών.
Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να διαμαρτυρηθεί ο Ν. Δαούτης λέγοντας « ότι τα έγραψε διότι δεν τον άφηναν να κλέψει αρχαιότητες».
Ο Μπουφίδης συνέχιζε αναφέροντας την άποψη Σλήμαν για την Λεβάδεια: «Η Λεβάδεια είναι πόλις ήτις εμποιεί εντύπωσιν ευπορίας και καθαριότητος».
Νέα διακοπή από τον Βουλευτή Θηβών. « Ο Σλήμαν ήτο άνθρωπος του συμφέροντος».
Ο Μπουφίδης συνέχισε διαβάζοντας τις εντυπώσεις του Henrie Belle όπου μεταξύ άλλων έγραφε πως «Αι Θήβαι αποτελούνται εκ μιας μόνον οδού ….ότι πολλαί οικίαι κρημνησθείσαι από τον σεισμό και μη οικοδομηθείσαι παρουσιάζουν όψιν πόλεως επιούσαν πολιορκίας και ότι εις διάφορα σημεία της πόλεως εκατοντάδες αμνών εβέλαζον κατά παντοίους τόνους».
Αντίθετα, περιγράφει ως πολύ όμορφη την Λεβάδειαν γράφοντος ότι η «Η Λεβάδεια είναι μία των γραφικωτέρων και χαριεστέρων πόλεων της Ελλάδος».
«Ότι κατήλθε στη Λεβάδεια δι’ ευρείας και καθαράς οδού εν μέσω διπλής σειράς καταστημάτων και καφενείων».
Συνεχίζοντας παρόμοιες περιγραφές άλλων περιηγητών, διεκόπη από τον ΠΑΠΑΧΑΤΖΗ, ο οποίος ειρωνικά του είπε «Συ κοντεύεις να κάνεις Παρίσι την Λεβάδειαν».
Και ο Μπουφίδης θέλοντας ν’ αποστομώσει τον Παπαχατζή, του ανέφερε την ομιλίαν του μακαρίτη Βουλευτή Θηβών Κατσίνα ο οποίος θέλοντας να προκαλέσει την μέριμναν της Κυβερνήσεως για την ταχεία αποκατάσταση της συγκοινωνίας εξ αιτίας μιας χιονοθύελλας που το 1863 διέκοψε την συγκοινωνίαν Αθηνών –Ανατολικής Ελλάδος, ανέφερε ως παράδειγμα ότι «Ο αποκλεισμός της Λεβαδείας ήταν επιβλαβής δια τα συμφέροντα του τόπου και κάνοντας μνεία της εμπορικής κίνησης της Λεβαδείας ζήτησε από την Κυβέρνηση ν’ αποκαταστήσει την συγκοινωνία των Θηβών».
Αφού ανέφερε ότι η Επαρχία Λεβαδείας που κάμνει εξαγωγή βάμβακος 2-3 εκατομμύρια οκάδες, θα υποστεί μεγάλη ζημία. Κατέληξε δε ο Μπουφίδης ότι η Κυβέρνηση δεν χαρίζεται σ’ αυτόν ή την Λεβάδειαν, αλλά ενεργεί σύμφωνα με την λογική, το δίκαιο και την πραγματικότητα.
Η ομιλία του Ν. Μπουφίδη έκρινε το θέμα, αφού σύμπτωση η Βουλή χειροκρότησε τον ομιλητή για την πειστικότητα των επιχειρημάτων του.

– Ο επόμενος ομιλητής Βουλευτής Λεβαδείας Τ. Λάππας, αναφέρθηκε με λίγα λόγια θεωρώντας ότι τον κάλυψε η ομιλία Μπουφίδη , λέγοντας ότι τρίτη βιομηχανική πόλις της Ελλάδος μετά τον Πειραιά και τη Σύρο είναι η Λεβάδεια και κατέληξε υπενθυμίζοντας στους αντιπροσώπους της Θήβας ότι έχουν μια κοινή Πατρίδα, την Βοιωτία και επιβάλλεται ως αντιπρόσωποι των Θηβών και της Λεβαδείας να φροντίσουν για την συμφιλίωση και αδελφοποίηση των δύο πόλεων και να συνεργαστούν χάριν των κοινών συμφερόντων.

– Τελικά με το Νόμο ΒΧΔ της 6ης Ιουλίου 1899, οι Επαρχίες Λεβαδείας και Θηβών απετέλεσαν το Νομό Βοιωτίας με έδρα την Λεβάδειαν. Οι μεγάλες ταραχές που ξέσπασαν στην Θήβα και η εξέγερση των κατοίκων της κατά του κράτους, είχε σαν αποτέλεσμα να συλληφθούν και να δικασθούν αρκετοί επώνυμοι Θηβαίοι της εποχής εκείνης.
Στα επόμενα χρόνια τα γεγονότα του 1899 έγιναν αφορμή για μια δυναμική αντιπαράθεση των δύο πόλεων, και ο απειλούμενος «Βοιωτικός πόλεμος» όπως απεκλήθη από τον Αθηναϊκό τύπο, έγινε τελικά αφετηρία για μία ειρηνική αντιπαλότητα και άμιλλα μεταξύ Θηβών και Λεβαδείας, που είχε σαν αποτέλεσμα την ανάπτυξη των δύο πόλεων προς όφελος των πολιτών τους και της κοινής Πατρίδος μας, της Βοιωτίας.

Σχόλια από Facebook

Σχόλια

Tags: , , ,

Category: ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΘΗΒΑΣ

Απάντηση

error: Content is protected !!
shared on wplocker.com