- ΠΡΩΤΗ ΣΕΛΙΔΑ

Τα ποιήματα του αιώνιου έφηβου – επαναστάτη Βάσου Λυσσαρίδη

lyssaridis-kleitsikas

Την Παρασκευή το βράδυ στη στοά του βιβλίου παρουσιάστηκε μια διαφορετική πλευρά του επαναστάστη γιατρού, ιστορικού ηγέτη της ΕΔΕΚ Βάσου Λυσσαρίδη. Δυστυχώς δεν μπορέσαμε να παρευρεθούμε αλλά ευτυχώς για μας υπάρχουν αρκετές αναφορές  του διαδικτύου (ήταν εκεί τα Blog σίβυλλα και το Στοχασμός-Πολιτική) για την διαφορετική αυτή εκδήλωση όπου ο Βάσος Λυσσαρίδης παρουσίασε το βιβλίο του με τίτλο Ποιήματα.

O συγγραφέας και φίλος της Θήβας (είχε επιμεληθεί και παρουσιάσει στο Συνεδριακό Κέντρο  το 2000 παρουσία του σημερινού αρχιεπισκόπου κ.κ. Ιερώνυμου, το βιβλίο «Ο Αρχιεπίσκοπος της Γενοκτονίας», Ο παναγιότατος Στέπινατς, το Βατικανό και η δικτατορία των Ούστασι στην Κροατία 1941-1945 τουΜάρκο Αουρέλιο Ριβέλλι), Νίκος Κλειτσίκας υποδέχθηκε στην είσοδο τον Βάσο Λυσσαρίδη σε μια  συγκινητική συνάντηση μετά από 27 χρόνια.

Ο Βάσος Λυσσαρίδης, γνωστός στη Κύπρο και με το προσωνύμιο «γιατρός», υπηρέτησε την ιατρική για χρόνια και συγχρόνως μετείχε σε όλους τους μεγάλους αγώνες του Κυπριακού λαού. Διετέλεσε Πρόεδρος και ιδρυτής της ΕΔΕΚ από το 1969 μέχρι το 2001 και σήμερα είναι επίτιμος πρόεδρος.

Θεωρεί το γράψιμο ανάγκη αφού έχει δηλώσει ότι: «οι ποιητές πρέπει να γράφουν διαρκώς, γιατί έξαφνα πεθαίνουν και όταν νιώθεις την ανάγκη να γράψεις, δε συζητάς το θέμα αλλά παίρνεις τη πέννα και γράφεις… γράφεις ώσπου να λυτρωθείς».

Τα ποιήματα του είναι ευαίσθητα και διδακτικά. Διδακτικά όχι με την έννοια της αυστηρότητας αλλά με την ωριμότητα ενός ανθρώπου, που εμφανίζεται με ένα απόσταγμα σοφίας φυσικό επακόλουθο όχι μόνο της βιολογικής του ηλικίας του αλλά κυρίως ενός ανθρώπου που έζησε, είδε, έμαθε, αγωνίστηκε. Η πρόθεσή του δεν είναι να συμβουλεύσει και να επικρίνει, αλλά να μεταδώσει τις γνώσεις και τις εμπειρίες του. Αυτές τις γνώσεις που του χάρισε μια γεμάτη ζωή.

Βαθιά ερωτικά ποιήματα με τρυφερότητα και αλήθεια γι’ αυτά που ζει και κυρίως γι’ αυτά που νιώθει:

Όταν ο Μεγαλέξανδρος, με τράβηξε

στα μακρινά ταξίδια

πολύ μου έλειπες όσο και αν

κάποιες εξωτικές θεραπαινίδες

με πάθος με κοιτούσανε απ’ το ντιβάνι

Αφήστε μια απάντηση