Θ. Βισκαδουράκης: Έφυγα από τη Θήβα με το ρήμα ‘Δραπετεύω’ και γύρισα με τη λέξη ‘Λησμονώ’

FullSizeRender

Ο  Θανάσης Βισκαδουράκης βρέθηκε στη Θήβα με αφορμή τον «Caveman», την παράσταση στην οποία πρωταγωνιστεί ,με την υποστήριξη του Κέντρου Θηβαϊκού Πολιτισμού. Ο ηθοποιός μίλησε στο exeisminima και τη Γιώτα Βυλλιώτη από το καμαρίνι του λίγο πριν βγει στη σκηνή , για την πόλη που έζησε  για 12 ολόκληρα χρόνια.

<<Το ταλέντο εξελίσσεται με το ταλέντο>>! Αυτή την φράση φαίνεται πως ακολούθησε και ο Θανάσης που έφυγε από το ορφανοτροφείο της εκκλησίας, όπου και ήταν εσώκλειστος για πολλά χρόνια, περνώντας  δύσκολα αλλά καταφέρνοντας  με τη σκληρή δουλειά και το ταλέντο του να πετύχει όσα ονειρευόταν. Τώρα μετά απ’ όλα όσα πέρασε  γράφει την αυτοβιογραφία του  και νιώθει Θηβαίο-Αθηναίο-Κρητικό-Ναξιώτης! Παρόλο δηλαδή που κατάγεται μόνο από θαλασσινό νερό , Νάξο λόγω της μητέρας του και Κρήτη λόγω του πατέρα του,  η ζωή ήθελε να πατήσει και στεριά ζώντας 30 χρόνια στην Αθήνα και πιο πριν μεγαλώνοντας στη Θήβα. Εδώ όπου εξαφανιζόταν με τη μπάλα του  και  ερωτευτηκε για πρώτη φορά ένα κορίτσι από τη πόλη μας…

Γ.Β : Θήβα στα παλιά λημέρια όπως λες και εσύ…. Ποια είναι η  πλευρά της Θήβας που αγάπησες;

Θ.Β : Η αλήθεια είναι τώρα που έχω μεγαλώσει πια , συνειδητοποιώ ότι αυτή την πόλη την αγαπώ πολύ. Είχα την ευκαιρία χάρη στη πρόσκληση και φιλοξενία του Κέντρου Θηβαϊκού Πολιτισμού να μείνω δύο μέρες, να την απολαύσω , μια κάνοντας βόλτες και την άλλη παίζοντας θέατρο. Είναι μια πόλη που με κάνει φεύγοντας για την Αθήνα να νιώθω καλύτερος άνθρωπος. Μου γαλήνεψε την ψυχή, η σκέψη μου πια είναι πιο καθαρή. Είμαι τυχερός που είδα παλιούς φίλους, παλιές φίλες, συμμαθητές, απλός κόσμος που με χαιρέτισε, μου μίλησε , και αυτό μου έδωσε κουράγιο να συνεχίσω και ακόμη πιο δυνατά στη ζωή μου, μένοντας ακόμα καλός άνθρωπος και μετά ένας σωστός επαγγελματίας ηθοποιός.

Γ.Β : Αν κάποια στιγμή τα παιδιά σου σε ρωτήσουν για αυτή την πόλη , τι θα τους απαντήσεις;

IMG_0991

Στη παράσταση υπήρχε και η συμμετοχή του κοινού

Θ.Β : Είναι μια πόλη, που μεγάλωσα μικρό παιδί, ενηλικιώθηκα , έφυγα άσχημα  αλλά επέστρεψα όμορφα. Έφυγα δηλαδή με το ρήμα <<Δραπετεύω>> και επέστρεψα με το ρήμα <<Λησμονώ>>. Είναι η  πόλη που μεγάλωσα , που ονειρεύτηκα, που πρωτοερωτεύτηκα, που έπαιξα μπάσκετ. Που όπως είπε και ένας συμμαθητής μου ήμουν  στο λύκειο το καλύτερο playmaker . Με πλησίασε πολύς κόσμος , γυναίκες που έχουνε μεγαλώσει σε άλλα ιδρύματα, σε άλλα οικοτροφεία  θηλέων .Τώρα συνειδητοποιώ ότι πόσο πολύτιμη δουλειά έκανε τότε η εκκλησία που βοήθησε να στεριώσουν  ψυχές, από διαλυμένες και κατεστραμμένες οικογένειες. , να μπορέσουμε και εμείς να μεγαλώσουμε να προκόψουμε, να πάμε σχολείο και σιγά ο καθένας να πάρει το δρόμο του.

 Γ.Β : Είπες πριν ότι έριξες μαύρη πέτρα στη Θήβα….

Θ.Β : Ναι γιατί είπα ότι έφυγα με το ρήμα <<Δραπετεύω>>. Δραπέτευσα για ένα καλύτερο μέλλον. Όταν είσαι νέος ονειρεύεσαι αυτό το κάτι παραπάνω. Ένας νέος δεν ονειρεύεται  ποτέ ρεαλιστικά .Έπρεπε να φύγω μάλλον αυτό επέλεξε η ίδια η ζωή, τουλάχιστον δεν έριξα εντελώς μαύρη πέτρα, ούτε γύρισα με λεύκη σημαία. Γυρίζω με μια σημαία αγάπης , ψυχής, πνεύματος και από δω και πέρα είπα στους φίλους μου ότι η Θήβα κάθε χρόνο, κάθε χειμώνα , κάθε καλοκαίρι, θα είναι ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου.

Γ.Β : Στην παραμονή σου στο ίδρυμα σου έτυχε ποτέ κάτι, που κατάφερες να μην γίνεις αντιληπτός και έτσι να μην φας ξανά  ξύλο; 

Θ.Β : Κάθε μέρα κάναμε κάθε πρωί και βράδυ προσευχή. Κάποια στιγμή το όνειρό μου ήταν να γίνω παπάς. Το όνειρό μου το διαλύω μόνος μ στη Γ Λυκείου. Εκεί συνειδητοποιώ ότι δεν θα γίνω. Αλλά μέσα μου ,μου άρεσε ήμουν πάντα παπαδάκι στον Άγιο Ιωάννη  Καλοκτένη .Από την Τρίτη Δημοτικού μέχρι Γ Λυκείου ήμουν καθημερινώς παπαδάκι. Δεν υπήρχε εκκλησία , δεν υπήρχε δεκαπενταύγουστος , δεν υπήρχε Πάσχα, Χριστούγεννα  που να μην υπηρετήσω την εκκλησία η κάθε Κυριακή ή όποια γιορτή ήταν μέσα στην εβδομάδα. Μου άρεσε πάρα πολύ να ανάβω το θυμιατό. Και όπως είμαι στο ορφανοτροφείο κάποια στιγμή μου φεύγουν τα καρβουνάκια , πέφτουν κάτω και παίρνουν φωτιά τα ιερά πανιά. Κάνουν τρύπες και αρχίζω και πελαγώνω , σβήνω τη φωτιά  και δεν ήξερα τι να κάνω. Σκέφτηκα γρήγορα  να αλλάξω τα μαντήλια  στο μικρό εκκλησάκι που είχαμε στο ίδρυμα γιατί αν με έπιαναν για άλλη μια φορά θα έτρωγα πάλι ξύλο από τις καλόγριες. Όντως είχα κάνει τη ζημιά. Φεύγω πάω δίπλα ήταν η εκκλησία του Αγ. Νικολάου. Παίρνω ένα πανί κόκκινο , το βάζω εκεί και το στήνω. Στη συνέχεια κατάλαβαν ότι κάτι είχε συμβεί χωρίς βέβαια  να καταλάβουν ποιος έκανε τελικά τη ζημιά.

Γ.Β : Ήθελε μια κυρία να σε υιοθετήσει;

Θ.Β : Η Βάσω , ήταν η γυμνάστρια μας στο σχολείο και έβλεπε ότι ήμουν ένα ατίθασο παιδί. Μου άρεσε αλλά κάτι μέσα μου δεν ξέρω μου κλώτσαγε. Δεν ήθελα. Τόσα πολλά παιδιά εκεί μέσα ,16 ήτανε , ήταν τα αδέρφια μου. Δεν αφήνεις μια οικογένεια για να πας σε μια άλλη. Όσο και δύσκολα να περνάς. Τώρα τα συζητάω σαν ενήλικας , για βάλε όταν ήμουν ανήλικος. Είχα  άλλες σκέψεις.

IMG_0986

Η αίθουσα του ΣΦΕ γεμάτη από κόσμο πριν ξεκινήσει η παράσταση

Γ.Β : Άλλη μια σκανταλιά ήταν και ο γάιδαρος μέσα στη σχολική αίθουσα ;

Θ.Β : Το σχολείο μας εδώ το δεύτερο ήταν τότε χωράφια, και είδαμε ένα γάιδαρο έξω με έναν συμμαθητή μου και τον τραβήξαμε μέσα στην τάξη . Στην δασκάλα είπαμε: μπορούμε να φέρουμε και έναν φίλο μας; Και λέει η δασκάλα ναι βεβαίως….

Και της εμφανίζουμε τον γάιδαρο(γελάει)… Μετά φάγαμε την αποβολή κατευθείαν.

Γ.Β : Τι άλλο έζησες για πρώτη φορά στη Θήβα; Ήσουν και σε χορωδία…..

Θ.Β : Ναι –ναι…. αυτά μου άρεσαν πάρα πολύ, χορωδίες, εκκλησιαστικά δρώμενα, παιχνίδια, όπου υπήρχε χαρά , κέφι, ήμουν πρώτος. Μου άρεσε πάρα πολύ το κατηχητικό, πήγαινα στους Αγίους Θεοδώρους, μας έκανε ο Πατέρας Αθηναγόρας από την Ιερά Μονή Σάγματα.

Γ.Β : Τώρα όμως όλα αυτά ανήκουν στο παρελθόν και έξω, είναι ένα θέατρο γεμάτο από φίλους, συμμαθητές….

Θ.Β : Έχω πολύ τρακ. Συγκίνηση ναι…. Δεν ξέρω αν θα παίξω καλά σήμερα. Ακόμα έχω ένα άγχος πως θα ξεκινήσει η παράσταση , έχω ένα κούμπωμα εδώ στο στομάχι, στο στήθος και στο λαιμό. Αυτή την στιγμή με κερδίζει το συναίσθημα , πρέπει όμως να βάλω τη λογική. Είναι η πρώτη φορά που πατάω τα χώματα της Θήβας και εισπράττω μόνο αγάπη. Είναι αυτό που λέω μέσα μου ότι όσο μεγαλώνω ο θεός μου ομορφαίνει τη ζωή. Όσο μου την στέρησε μικρός νομίζω τόσο μου την ομορφαίνει!

12805818_1701327073480496_9212334923720496832_n

Από τη συνάντηση με τη Θεατρική ομάδα της Ένωσης Μικρασιατών στο κέντρο της πόλης

Όταν τον καλούν στα πανεπιστήμια και σε σχολές για να μιλήσει, αυτό που συμβουλεύει τα νέα παιδιά είναι να κάνουν υπομονή και να έχουν  αντοχές, όπως ακριβώς έκανε και εκείνος.

Στην διήμερη παραμονή του , συναντήθηκε εκτός από τους συμμαθητές του και με την θεατρική ομάδα της Ένωσης Μικρασιατών, στο κέντρο της πόλης συνομιλώντας μαζί τους για αρκετή ώρα  και συμβουλεύοντας τους για το επάγγελμα του ηθοποιού.

Τα επόμενα σχέδιά του είναι να συνεχίσει με την παράσταση <<Caveman>>,κάνοντας περιοδεία από τη Θράκη μέχρι και την Κρήτη, χωρίς ρεπό. Επόμενη στάση η Θεσσαλονίκη !

Σίγουρα για εκείνον ήταν διαφορετική παράσταση από τις άλλες και οι Θηβαίοι του ανταπέδωσαν αυτή την αγάπη του, με το πιο θερμό τους χειροκρότημα στο τέλος της.IMG_0988

Σχόλια από Facebook

Σχόλια

Tags: , , , , ,

Category: ΘΗΒΑ, ΠΡΩΤΗ ΣΕΛΙΔΑ, ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

Απάντηση

error: Content is protected !!
shared on wplocker.com