- ΑΡΘΡΑ

Ο Γιάννης Τσαρούχης και η Θήβα της δόξας

 

Η γη του Ηρακλή, του Διόνυσου, του Κάδμου, του Οιδίποδα, της Αντιγόνης, του Πίνδαρου..

 

Γράφει ο Μυθικός Γιάννης Τσαρούχης. Είναι απαραίτητο μια μέρα η Θήβα να δείξει με τα έργα του περιβάλλοντος

τη δόξα της που κάθε τόσο αποφασίζει να φανεί. 

Ονειρεύομαι μια μέρα που η ψυχανάλυση θαρθει να προσκυνήσει τη γη που γέννησε μύθους για να πλουτίσει την επιστήμη.

 

 

Ο Γιάννης Τσαρούχης μιλά με τον Δήμαρχο των Δημάρχων τον Κώστα Κουρκούτη.

Το ίδιο έμαθα έκανε και ο Μάνος Χατζιδάκις.. έτσι έλεγε τον Κώστα Κουρκούτη..

το ίδιο έκανε και ο Μανώλης Ρασουλης..

ο Μίκης Θεοδωράκης.. Ο Ρίτσος που ύμνησε την πόλη μας. 

«Όμοια σχεδόν τα γυμνά σώματά τους, ρωμαλέα»: Τέσσερα ποιήματα του Γιάννη Ρίτσου για τον μύθο των Επτά επί Θήβας. 
Ο Στέλιος Καζαντζίδης.. ο Άκης Πάνου αυτοί που έζησαν στα σοκάκια του προσφυγικού Συνοικισμού...

ο Μάνος Κατράκης που λάτρεψε την τραγωδία μας και την πήγε στα πέρατα του κόσμου...

αν συνεχίσουμε να λέμε ονόματα ,που στο άκουσμα τους βρίσκει αντίκτυπο το βάρος της Πόλης μας,

μας πιάνει θλίψη με την σημερινή κατάσταση.

Τι είχε το τότε με το σήμερα? μια διάφορα πολιτιστική.

 

Οι πυλώνες του Ελληνικού Θεάτρου, τα κοσμήματα τού νέου ελληνικού Πολιτισμού. Και μόνον να ακούς τον ελληνικό Λόγο από τα χείλη τού Κατράκη και τής Κατσέλη ανυψώνεσαι ως άνθρωπος σε άλλα επίπεδα Συνειδήσεως.

 

Γνώση και Πίστη στο όραμα η ΘΗΒΑ να ξαναγίνει αυτό που ονειρεύτηκαν οι παλιοί..

Αυτή η γενιά που πήρε το μέγεθος της Θήβας και ονειρεύτηκε να γίνει το επίκεντρο της Πολιτιστικής πραγματικότητας. 

Την Θήβα την θέλουν όπως είναι σήμερα.. Αποτυχημένη.

Δεν συμφέρει κανέναν από την ευρύτερη περιοχή της Στερεάς να σηκώσει το ανάστημα της,

για αυτό την απαξιώνουν εδώ και χρόνια ,με κάθε τρόπο στην καθημερινότητα.

Αφαίρεσαν τα πάντα, ξεκίνησαν από τον πολιτισμό και έφτασαν σε τομείς της ζωής της περιοχής. 

Για δέκα χρόνια η πόλη σας ήταν στο επίκεντρο μιας άνοιξης πολιτισμού, που έφερνε τον Μάνο Χατζιδάκι

να δει τι σημαίνει αρχαία Θήβα ,μου έχει εξομολογηθεί πρόσωπο οικογενειακό του Μυθικού μας Σύνθετη.Είδα τον Νίκο Γκάτσο να γράφει για την Θήβα..

Η Ανάγκη να κοιτάξουμε στο παρελθόν μας οδηγεί και στα ερωτήματα του σήμερα.

Πρέπει να απαντήσουμε ,γιατί η περιοχή μας έχει πέσει στην απέραντη άγνοια, απαξίωση,

αποστροφή μεγάλων προσωπικοτήτων της τέχνης..

Πρέπει να πάρουμε την κατάσταση του πολιτισμού στα χεριά μας,

μόνο η ιδιωτική και εθελοντική πρωτοβουλία δίνει κάποιες στιγμές ανάτασης της περιοχής.

Οι άνθρωποι, που χειρίζονται τον πολιτισμό της περιοχής ας κάνουν μια βαθιά αυτοκριτική που απέτυχαν.

Ας ακούσουν τα νέα παιδιά που έρχονται.

Κάτι θα κερδίσουνε.. τουλάχιστον αν αποτύχουν θα πουν ότι προσπάθησαν έστω.

Αξίζει να δούμε πως περιγράφει ο ίδιος ο Χατζιδάκις τον “απρόοπτο σχηματισμό μιας «Μυθολογίας» δυο χρόνια πριν την δικτατορία”: “σαν γνήσιος στρατηγός το ΄65 θέλησα να κάνω στην Ελλάδα μια επανάσταση. Αντί για τανκ, πήρα ένα παιδί — έφηβο μελαχρινό και όμορφο (ο Γιώργος Ρωμανός) απ’ την παιδική χορωδία των ανακτόρων και του είπα να τραγουδήσει. Μου λέει: «για να τραγουδήσω χρειάζομαι καινούργιους ΜΥΘΟΥΣ». — Πολύ σωστά, σκέφθηκα. Και με τον Γκάτσο αρχίσαμε να κατασκευάζουμε μύθους τον έναν μετά τον άλλο, με κοπέλες πού ‘χαναν τα κλειδιά από τη Θήβα, με Ιρλανδούς και Ιουδαίους που ψάχναν στην έρημο για γάμους και χαρά, μ’ ευαίσθητους ληστές στην τελευταία τους στιγμή, μ’ ένα παιδί που σφάζει φίλους κι αδελφούς γιατί ποτέ κανείς δεν του ‘δωσε την σημασία την πρέπουσα, με τον Ορέστη που έγινε πουλί στο δάσος για να ξεφύγει από τη μοίρα του, μ’ ένα παιδί που ‘μοιαζε του Χριστού κι άλλα πολλά. Κι ο ένας μύθος έμπαινε πάνω στον άλλο κι έγιναν τόσοι πολλοί και τόσοι δυνατοί που τρόμαξε το παιδί, τρόμαξε ο κόσμος, τρόμαξε και η εταιρία που θα έβγαζε τον δίσκο. Όλοι τρομάξανε εκτός απ’ τον Γκάτσο κι εμένα που εξακολουθήσαμε με περισσότερο πάθος την κατασκευή και σύνθεση των μύθων, ξεχνώντας εντελώς την επανάσταση που είχα προγραμματίσει…”

 

 

 

Πάρτε μια γεύση από το αρχείο του  exeisminima.gr 

Το 1982 ο Γιάννης Τσαρούχης ανεβάζει τους «Επτά επί Θήβας» του Αισχύλου, σε δική του σκηνοθεσία, μετάφραση, σκηνικά και κοστούμια στη Θήβα. Πρόκειται για μια ιστορική παράσταση ενταγμένη στις πολιτιστικές εκδηλώσεις ΠΙΝΔΑΡΕΙΑ του Δήμου Θηβαίων.
Το exeisminima.gr  στην τότε επικοινωνία του, με τον αείμνηστο δήμαρχο Θηβαίων Κώστα Κουρκούτη, μας θύμισε μερικά γεγονότα της  εποχής για την παράσταση:
Ο Γιάννης Τσαρούχης είχε από το 1978 επισκεφθεί την πόλη της Θήβας, συζητώντας την δημιουργία της συγκεκριμένης παράστασης στο φυσικό χώρο της Θήβας. Μέχρι το 1982 δεν υπήρξε καμια επιχορήγηση από κρατικό φορέα και το μόνο που καταφέραμε ήταν να αποκτήσουμε για την παράσταση τις εξέδρες, από τις οποίες απομεινάρια έχουν παραμένει στα Καστέλια.
Αναζητώντας κατάλληλο φυσικό χώρο για την πραγματοποίηση της παράστασης του υποδείξαμε ιδιόκτητο χώρο στο Μοσχοπόδι όπου τελικά στήθηκε ένα λιτό σκηνικό από μαδέρια οικοδομής όπως φαίνεται και στο βίντεο. Να ξεκαθαρίσουμε εδώ ότι δεν πρόκειται για τον χώρο όπου σήμερα βρίσκεται το θέατρο Μοσχοποδίου.
Τις 25 ημέρες όπου ο Τσαρούχης και οι ηθοποιοί του παρεμειναν στην πόλη της Θήβας για τις πρόβες και τις 7 μοναδικές παραστάσεις, η Θήβα και τα ΠΙΝΔΑΡΕΙΑ ήταν στο επίκεντρο της πολιτιστικής επικαιρότητας της χώρας. Δεν ξέρω αν πρόλαβαν αρκετοί Θηβαίοι να τις παρακολουθήσουν καθώς η άφιξη Αθηναίων θεατρόφιλων καθε βράδυ ήταν εντυπωσιακή και ίσως πρωτόγνωρη για τα δεδομένα της Θήβας.

 

 

 

Σημείωση:το κείμενο του Γιάννη Τσαρούχη έπεσε στην αντίληψη μου από τα social media και την ανάρτησή του κ.Θανάση Σκούμα.

 

Πούλιος Παναγιώτης .