- ΠΡΩΤΗ ΣΕΛΙΔΑ, ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

Πένυ Ξενάκη:Αν αυτή η κρίση δεν μας διδάξει το «ΜΑΖΙ», είμαστε άξιοι της μοίρας μας

Η Πένυ Ξενάκη σαν όνομα,μου συστήθηκε μέσα από τον μέγα Γιάννη Σπανό.Να ψάξω να βρώ γιατί είναι σπουδαία ερμηνεύτρια.Στα χέρια μου έπεσε μια φώτο,με τον Μάνο Χατζιδάκι να την αγκαλιάζει.

Ένα αερικό,έτσι μου την είχε συστήσει ο Γιάννης Πουλόπουλος.

Ο απέραντος χρόνος με έφερε στο μονοπάτι της και με τιμά που είμαι φίλος της ,πλέον κατάλαβα τα λόγια τα συγκεκριμένα.Ένα αερικό που φώτιζει το σκοτάδι του πολιτισμού μας.

Το ήθος,με την στάση ζωής της είναι χαρακτηριστικό του ταλέντου της.Αυτό είναι το μυστικό.Μια Σπουδαία κυρία,που γράφει την ιστορία της στο ελληνικό τραγούδι.

Ας την απολαύσουμε λοιπόν,σε μια συνέντευξη που μας παραχώρησε.

Πούλιος Παναγιώτης.

  • Που σε βρίσκω δημιουργικά αυτήν την περίοδο?

Για να είμαι ειλικρινής δεν είναι η κατάσταση τέτοια που να μας δίνει την δυνατότητα να προγραμματίζουμε και υλοποιούμε τα σχέδια και τα όνειρά μας. Με την πανδημία σε απόλυτη ισχύ ανατρέπονται πολλά! Παρ’ όλα αυτά «τρέχουμε» δύο σχήματα. Το ένα είναι το αφιέρωμα στον Γιάννη Σπανό με τους για χρόνια συνεργάτες του και το δεύτερο η δισκογραφική μας δουλειά με την Μαρία Κανελλοπούλου «Τα δύσκολα στη μέση» όπου παράλληλα με τα τραγούδια του δίσκου έχουμε ετοιμάσει μια εξαιρετική παράσταση με κείμενα της Μαρίας Παπαδάκη και τραγούδια αγαπημένων συνθετών.

  • Ο Δίσκος ‘Τα Δύσκολα στη Μέση΄΄ με τη Μαρία Κανελλοπούλου, ο τίτλος προφητικός για τα όσα ζούμε? Πες μου κ λίγα λόγια παρασκηνιακά για αυτήν την δουλειά.

Ήταν ιδέα της υπέροχης Μαρίας Παπαδάκη. Μας είδε με την Μαρία επί σκηνής και μας ανακοίνωσε ότι θα μας γράψει τραγούδια που θα ακουμπούν στην προσωπικότητα της κάθε μιας μας αλλά και στο «μαζί» που βγάζουμε στην συνεργασία μας. Σε αυτό το «μαζί», στην αλληλεγγύη και το μοίρασμα είναι βασισμένη όλη η δουλειά. Έδωσε λοιπόν τους στίχους της στην άλλη υπέροχη Αρετή Κοκκίνου και τα μελοποίησε. Ενορχήστρωση και ηχοληψία έκανε με μεγάλη αγάπη ο Τόλης Κετσελίδης και παίζουν σπουδαίοι και μοναδικοί φίλοι μας μουσικοί. 

  • Πως είναι να συνεργάζεσαι με αυτήν την σπουδαία φωνή την Μαρία Κανελλοπούλου? Μιλάμε για ένα γυναικείο δίδυμο, που σας έχω δεί ζωντανά στην σκηνή και μου βγάζετε τόσο φως.

Η Μαρία Κανελλοπούλου είναι το άλλο μου μισό. Από την πρώτη στιγμή έδεσαν οι ψυχές και φωνές μας! Και γίναμε ένα. Ευχαριστούμε πολύ για το φως που λες ότι εκπέμπουμε, ίσως είναι η αλήθεια μας.

  • Προτιμάς τους μεγάλους συναυλιακούς χώρους η τους μικρούς, για να νιώθεις ποιο κοντά στον ακροατή?

Κάθε χώρος είναι διαφορετικός, έχει την δική του χάρη. Έχω παίξει σε τεράστιες συναυλίες και σε χώρους μικρούς και ατμοσφαιρικούς. Αν καταφέρεις να γίνεις ένα με τον κόσμο παντού έχεις κερδίσει το στοίχημα.

  • Πλέσσας, Σπανός, Χατζηνάσιος, Τόκας, Κατσαρός, Χατζής, Ανδριόπουλος, Γιώργος Μαρίνος, Αντώνης Καλογιάννης… αν σου πω να βάλεις μια λέξη σε καθέναν από τους μύθους του πολιτισμού μας, όπως τους έζησες, ποιά θα ταίριαζες?

Με μια λέξη δεν μπορώ. Ευλογήθηκα με σπουδαίες συνεργασίες. Ο Μίμης Πλέσσας είναι ο Δάσκαλος και Μέντοράς μου. Ο Γιάννης Σπανός ο Μαγικός μου φίλος και η «οικογένειά» μου. Με τον Σπουδαίο Γιώργο Χατζηνάσιο έχω ζήσει συγκλονιστικές στιγμές. Ο Γιώργος Μαρίνος ένα σαρωτικό σχολείο και μια αξέχαστη συνεργασία. Μάριος Τόκας, Γιώργος Κατσαρός, Ηλίας Ανδριόπουλος, Κώστας Χατζής εμπειρίες και ευλογίες με τα σπουδαία τους τραγούδια! Ο Αντώνης Καλογιάννης υπήρξε τεράστιο κεφάλαιο στη ζωή μου, με αμέτρητες συναυλίες και μια φιλία που με τίμησε όλα αυτά τα χρόνια.

Να σε πάω σε ένα έτος που είναι σημαντικό για σένα, με δυο γεγονότα όπως:

  • 1981…Πλέσσας, Πουλοπουλος, Διονυσίου. Μαρινέλλα…και μετά εσύ με δύο τραγούδια του μεγάλου μας συνθέτη…

Ιούλιος του 81, το ντεμπούτο μου! Σαν μαγεμένη βγήκα για πρώτη φορά στη ζωή μου σε μεγάλο κοινό στο θέατρο του Λυκαβηττού όπου ο Μίμης Πλέσσας γιόρταζε τα 30 μουσικά του χρόνια! Το τρακ μου απίστευτο, πόσο μάλλον που βγήκα αμέσως μετά την Μαρινέλα και «Άνοιξε πέτρα» και ήθελα να ανοίξει ο Λυκαβηττός να με καταπιεί! Και το ίδιο απίστευτη για μένα η αποδοχή του κόσμου!

  • 1981…Μάνος Χατζιδάκις…Τσαρούχης, Γκάτσος, Λαμπέτη επιτροπή..

Σεπτέμβριος του 81, οι θρυλικοί Μουσικοί Αγώνες Κέρκυρας! Η απόλυτη στιγμή, να σε διευθύνει ο Μάνος Χατζιδάκις, και κριτική επιτροπή το κάλλος! Δέος και τύχη αγαστή! Τι χρονιά!!!

  • Πως βίωσες την περίοδο του lockdown?

Έμαθα απέξω κάθε λεπτομέρεια από τα ταβάνια μας! Για την δουλειά μας, που ήδη χτυπιότανε, ήταν ένα ΣΟΚ! Φόβος, ανασφάλεια, απόγνωση.

  • -O πολιτισμός είναι τελικά τόσο επικίνδυνος, που το Υπουργείο Πολιτισμού έχει υψώσει τόσα εμπόδια για τους καλλιτέχνες και τους δημιουργούς?

Απλά δεν τους νοιάζει! Κι έχουμε για υπουργό Πολιτισμού έναν άνθρωπο που μισεί τον Πολιτισμό!

  • Η απουσία σύμπνοιας και αλληλεγγύης στον χώρο των καλλιτεχνών που βλέπεις να οδηγεί? Κάποιος κοινός μας ερμηνευτής μου είπε την ατάκα ότι τώρα γνωριζόμαστε όλοι.

Είναι κατ’ εξοχήν ανταγωνιστικός ο χώρος μας, με τεράστιες ανισότητες, πάντα ήτανε. Απλά σε περιόδους κρίσης, όλο αυτό διογκώνεται. Ευτυχώς που κάποια συλλογικά όργανα λειτούργησαν, και μπορέσαμε να πάρουμε έστω κι αυτά τα πενιχρά επιδόματα για να μην πεθάνουμε απ’ την ανέχεια. Από κει και πέρα έχουμε πολύ δρόμο, αν αυτή η κρίση δεν μας διδάξει το «ΜΑΖΙ», είμαστε άξιοι της μοίρας μας…

  • Ανάγνωση ενός καλού βιβλίου η μια ακρόαση σε ένα ραδιόφωνο η πρώτη επιλογή σου?

Ανάλογα τις ώρες και την διάθεση – και τα δύο αγαπημένα!

  • Έναν δίσκο που ακούς τώρα τελευταία κ έχεις φάει κόλλημα που λένε, που θα πρότεινες & στους αναγνώστες?

«Γιορτή στα σπίτια» του Σταμάτη Κραουνάκη!

  • Τόλης Κετσελίδης…Πέρα από τους πιό σημαντικούς ηχόληπτες της χώρας, είναι ο σύζυγος καταρχάς και κατά δεύτερον κ καλός μάγειρας… οι φήμες λένε ότι τα γεμιστά είναι το σουξέ του…

Ο Τόλης, σύντροφος μου 26 χρόνια τώρα, είναι σπουδαίος ενορχηστρωτής και ηχολήπτης! Έτσι γνωριστήκαμε, πάνω στη δουλειά και έσμιξαν οι δρόμοι μας. Τα γεμιστά είναι δικό μου σουξέ αλλά τον έχω εξαιρετικό βοηθό και… φωτογράφο! Τα δικά του σουξέ είναι τα πάσης μορφής αυγά!

  • Πένυ ένα μήνυμα για τους αναγνώστες ?

Να μην χάσουμε την ψυχή μας μέσα στα σκοτάδια που ζούμε…